~ ฤดูจมปรัก ~

...เคยคิดว่าเด็กจบใหม่ต้องไฟแรง ขยัน ไม่บ่นเเม้มีคนเอาเปรียบ ตะบันตั้งหน้าตั้งตาทำเพื่อผลงานเเละการเรียนรู้งานใหม่ เเต่.....เเต่ ทำไมชีวิตเรามันช่างเข้าขั้นหน้าเบื่อไปได้ล่ะวะเนี่ย

6 เดือนเเล้ว เเต่ยังรู้สึกไม่เข้าที่ ไม่เข้าใจ ไม่เห็นด้วยกับงานที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่เลย

มันอาจเกิดจากความโง่ ความอนุรักษ์นิยมของตัวเอง มันผ่านมานาน 6 เดือนเเล้ว

   เเต่วันนี้เองที่ทำให้เรารู้สึกว่า ไม่จำเป็นเลยที่เราต้องเข้าใจไปซะทุกอย่างในระบบของโรงบาล หมอ พยาบาลเเละคนอื่นที่ได้ซวยมาร่วมงานกะเรา เพราะเรามายืนอยู่ในจุดที่ใครหลายคนไม่ได้ยืน

เราจบมาเเค่ 7 เดือน เเต่มีงานทำเเล้ว ผิดกะเพื่อนเราคน 1 ที่มันเพิ่งได้งานวันนี้ ซึ่งเป็นวันที่เราเเนะนำงานเเละเขียนใบสมัครงานให้

...ใบหน้าที่เคยครุ่นคิด เม่อลอยของวันถูกเจือด้วยความยินดี เเบบที่คนที่ไม่ใส่ใจอะไรรอบตัวอย่างเรายังสังเกตเห็น มันทำงานในตำเเหน่งผู้ช่วยทันตเเพทย์เเม้เงินเดือนจะไม่เท่าไร เเต่มันบอกว่าดีใจมากเพราะการไดงาน ทำให้ชวิตพ่อเเละเเม่มัน มีความสุขขึ้นเป็นกอง

..หลังจากที่รู้ว่าได้งานตอนเช้า พอตกบ่ายมันก็เข้าไปศึกษางานกะคนเก่าๆ ทันที กะตือรือร้นออกหน้าออกตา

มันดูช่างมีความสุขเสียเหลือเกินกะงานตรงหน้ามัน นี่ซินะ สิ่งที่เรามองข้าม เอาเเต่ไม่พอใจในสิ่งที่มี..พอซักทีจะตั้งใจให้ได้อย่างเเกเเล้วโว้ย สู้ๆนะเพื่อน

...อ๋อ อิกอย่างที่ประทับใจมาก ก็อาชีพที่มันทำคือผู้ช่วยทันตกรรม เเต่มันน่ะ จบ รัฐประศาสนศาสตร์...